Czy możemy grzeszyć wobec zwierząt? Oczywiście, że grzeszymy.
Dręczenie, okrucieństwo, brak należytej troski – to wszystko grzechy
wobec zwierząt i  każdy człowiek uważający się za przyzwoitego, powinien  czuć  skruchę. Mówi się o
zezwierzęceniu człowieka, ale to obraźliwe dla zwierząt. W
hitlerowskich młodzieżówkach była taka metoda, że chłopcy najpierw
wychowywali psa, by go potem zabić. Żeby zobaczyć uciekające życie…
Pogarda( często ludzi wierzących) wobec  zwierząt ,jest pogardą wymierzoną w życie i w istnienie,oraz typowym objawem prymitywnego pojmowania życia-przykładem jest typowa mentalność ludzi wiejskich,gdzie pies czy kot pełnią  tylko i wyłącznie funkcję użyteczną jak koń,krowa,świnia czy kura,które po jakimś  czasie -gdy już nie są wydajne  można zjeść (kot czy pies zabijane,lub porzucane).Zresztą z nich nie ma już żadnego pożytku.

Jedzenie mięsa zwierzęcego  według niektórych  teorii oraz przeciwników  zwyczaju  zabijania dla jedzenia(wegetarianie,weganie,jarosze itp) powoduje ,iż cierpienie zabijanego zwierzęcia ,przechodzi  wraz z jedzonym mięsem do organizmu człowieka ,zatruwając i niszcząc  go  złą energią.Ludzie tacy cechują się agresywnym i gwałtownym  sposobem bycia,niskim poziomem nadpobudliwości  oraz empatii i wrażliwości-zachowują się jak  typowi  bezwględni,prymitywni  drapieżcy.
 Nie od dziś wiadomo ,że jajko kury chodzącej swobodnie i karmionej naturalnym pokarmem,a jajko kury trzymanej  w  ciasnej klatce na fermie-różni się nie tylko wyglądem ale też smakiem ,zawartością zdrowych  składników oraz ich wplywem na nasz organizm,od jaja kury z hodowli  klatkowej-gdzie  kury,kurczęta cierpią potworne katusze.

Sami czasami  stwierdzamy,że niektóre zwierzaki:psy,koty,nawet dzikie  szczególnie  ,,rozumiemy" łączy nas z
nimi coś  niezwykłego,mocno  kochamy,czego nie potrafimy wytłumaczyć.
Nawiązujemy z Tym jedynym więż duchową,mimo  iż wokół nas  są(lub były) także inne sympatyczne,cudowne,mądre  zwierzaki.
Śmiem twierdzić,że niektóre  psy lub koty mają wyjątkową,(ludzką w naszym pojęciu) duszę.I takie psiaki,koty,konie itp  pamięta się do końca życia-te osoby ,które  to poczuły,wiedzą o czym piszę.
Ile słyszy się opowieści o tym,jedynym,niepowtarzalnym,niezastąpionym psie lub niezwykłym kocie,którego żadne, inne,następne  zwierzę nie jest w stanie zastąpić i do którego jest podświadomie  przyrównywane.
Płacz,rozpacz za ukochanym psem jest tak samo prawdziwa i bolesna jak  za bliską osobą,w necie  powstały  wirtualne  cmentarze dla zwierząt,symboliczne ,,tęczowe mosty" ,które  połączą kiedyś dwa światy-ludzki i zwierzęcy.W rzeczywistym świecie  powstały też cmentarze dla zwierząt,gdzie  szacunkiem otacza sie miejsca pochówku  ukochanego pupila.

 W Piśmie Św. nigdzie nie jest powiedziane, że zwierzę
duszy nie ma… A Pan Jezus powiedział, że Ojciec Nasz troszczy się
także o wróble i o lilie…, aby były syte i piękne.

Nic nie stoi na przeszkodzie,by stwierdzić,że zwierzęta ,tak samo jak rośliny czy minerały -mają duszę.
Według buddystów,reinkarnacja to właśnie przejście duszy z jednej materii w drugą( z jednego ciała-formy w drugą).
Według naukowców ,ważąca 21 gram to siła-energia ulatująca z ciała w czasie śmierci,tyle bowiem człowiek traci  w czasie zgonu na wadze.
Teorii na ten temat jest tyle ile religii i światopoglądów na ten temat,jedno jest pewne,skoro uczucia i emocje,intuicja oraz inteligencja są podstawą  funkcjonowania życia  wewnętrznego  człowieka,a te same cechy obserwujemy u zwierząt- to dusza ,oraz przypisanie im jej posiadania ,jest prawdą.
Faktem jest ,iż te cechy  widać (naszym ludzkim zdaniem) bardziej u zwierząt domowych,oswojonych,podporządkowanych nam,będących z nami na co dzień,jednak nie jest to obiektywna ocena,gdyż nie mając możliwości  dostatecznego,głębszego   obserwowania życia codziennego dzikich zwierząt ,nie możemy  tego kategorycznie stwierdzić.Nie od dziś wiadomo-dzięki niezwykłym badaniom słynnej badaczki małp-Jane Goodall,że  nawet dziko żyjace istoty mają swój wewnętrzny,pełen emocji : delikatny,wrażliwy,nieodkryty  świat-tak  często niedostrzegalny  przez człowieka.
Być może,ewolucja w szybkim tempie pozwoliła człowiekowi  uświadomić sobie własne istnienie,na co  zwierzęta muszą jeszcze poczekać,gdyż ich ewolucja przebiega w innym czasie lub wymiarze.

     Kot przygarnięty-znaleziony lub zaadoptowany ze schroniska,może okazać się b.wdzięcznym pupilem.Koty w wyjątkowy sposób potrafią okazać swoją wdzięczność  osobom,które zapewniają im opiekę,miłość  i troskę.
Przyganiając dorosłe zwierzę,musimy liczyć się z tym ,że  ma swoje upodobania,przyzwyczajenia i nawyki wyniosłe z poprzedniego życia.Prawdopodobnie jest bardziej samodzielne,niezależne i bardziej ostrożne  w kontaktach międzyludzkich lub z innymi zwierzakami.Ryzyko jednak jest mniejsze,jeśli jest to jedyne zwierzę w domu,nauczonę czystości ,którę musi tylko się ,,wtopić" w naszą rzeczywistość.Podobnie ułatwiony proces asymilacji będzie przebiegał z malutkim kociakiem.Kotek(oczywiście,jeśli nie jest zupełnie dziki) szybko pojmie o co chodzi i zacznie przestrzegać zasad panujących w domu.
Ryzykiem jest  przygarnięcie  dorosłego kota ledwo oswojonego  lub zupełnie  dzikiego.Jeśli chodzi o koty to przysłowie:,,czym skorupka za młodu nasiąknie…."-jest jak najbardziej adekwatne.Kot  dorosły, dziki  lub wpół zdziczały, nigdy nie  będzie na tyle oswojony i nam uległy jak  byśmy sobie tego życzyli.Zachowanie takiego kota może być nieobliczalne i nieprzewidywalne.Być może będzie okazywał umiarkowaną sympatie jednej ,wybranej osobie,wobec innych domowników może być nieufny lub wręcz agresywny.Najlepiej  takiego kota  zostawić w spokoju,zapewniając mu,,wikt i opierunek w domu,nie robić nic na siłę-powoli zdobywać jego zaufanie;zdziczały kot musi poczuć się bezpiecznie na nowym terenie ,aby choć troszkę się otworzyć.
Pierwsze tygodnie życia kota decydują o tym jakie będą jego relacje z nami i innymi zwierzętami w przyszłości,a  nie znając jego przeszłości,nie możemy ocenić  jak kot  będzie się zachowywał w nowym otoczeniu.
Dlatego adopcja  dorosłego  kota ze schroniska, nauczonego  pewnych prawidłowych  zachowań jest bardzo dobrym rozwiązaniem.Koty schroniskowe najczęściej wydawane są zaszczepione,wykastrowane lub wysterylizowane
Koty bardzo żle znoszą schroniskową rzeczywistość,z danych na ten temat wynika ,że ponad połowa kotów umiera w klatkach z różnych powodów/choroby  wirusowe,zab.psychiczne/.kot .,który wcześniej biegał swobodnie jako dzikie,samodzielne  stworzenie  prawie nigdy nie zaakceptuje życia w zamkniętej przestrzeni i poddaje się.Dlatego ,oddawanie  zdziczałych kotów   do schronisk mija się z celem  i kończy się to dla nich śmiercią.Czyż nie lepiej jest zostawienie ich w ich naturalnym/miejskim/ środowisku ,gdzie  potrafią sobie dawać radę,przy okazji tępiąc  niebezpieczne  gryzonie roznoszące paskudne choroby?!!!Wystarczy ograniczyć   większe populacje, podając środki  antykoncepcyjne,odrobaczające  oraz przeciwpchelne i nie utrudniając życia kotom poprzez zamykanie na zimę okienek piwnicznych,czy całkowitą eleminację ich z danego terenu.
W krajach Dalekiego Wschodu,Arabskich   oraz Egipcie,oraz  innych niż europejskich,kot traktowany jest z większym szacunkiem niż pies,posiada większe względy a niekiedy jest traktowany jako zwierzę święte.
W naszej kulturze,kot  dziki to kot niepotrzebny:darmozjad i utrapienie.Będąc w krajach  Europy zach. w Barcelonie lub Paryżu,obserwowałam większą tolerancję wobec dzikich kotów,okupujących  nawet kościoły,czy metro.Wynika to z dawnej historii,gdzie w poprzednich stuleciach,pozbywając się kotów,miasta  te, były w niedługim czasie ogarnięte plagą myszy i szczurów,wdzierających się w każde zakamarki  i których nie można było żadnym sposobem wytępić .Nauczeni poprzednim doświadczeniem  mieszkańcy ,akceptują dzikie koty,dzieki którym równowaga między nimi,ludżmi a gryzoniami jest zachowana.
Im bardziej na północ i wschód  Europy,tym większa  obojetność i brak tolerancji wobec  dzikich kotów.W zasadzie, tylko koty rasowe, są w Rosji czy krajach ościennych  traktowane  przyzwoicie.
 W Norwegii zauważyłam większą  ilośc kotów na terenach wiejskich,  gdzie prawie każdy gospodarz trzyma kota w domu.Pies  trzymany przy budzie jest im nie znany-obecnie na trzymanie psa potrzebne jest tam specjalne zezwolenie.Dlatego nie słychać tam wieczornego poszczekiwania  roznoszącego się po wsi-panuje przenikliwa cisza…Koty( wcale nie koniecznie domowe przytulanki) dostają swoje racje  pokarmowe  z połowów ryb,polując na małe gryzonie i towarzysząc swoim właścicielom w codziennych  czynnościach  na fiordach.
Zwykły Kot  Europejski zasługuje na lepsze życie -jeśli mu nie pomagamy ,to przynajmniej nie utrudniajmy tej egzystencji.

 
  Kot jako jedyne zwierzę udomowione,pozostał dzikim;zostawiony sam sobie potrafi przetrwać w najtrudniejszych warunkach-sam zdobywając pożywienie ,znajdując schronienie,tworzącym stada,rozmnażając się  lub żyjący samotnie-jest niezależny od  opieki  człowieka,łatwo przystosowujący się do zmienionych warunków środowiskowych.Wynika to z jego cech wrodzonych oraz nabytych.Kot jest samodzielnym indywidualistą,bez względu na rasę, budowę anatomiczną,czy charakter.