Telewizja BBC zrobila dokument o psach rasowych. .

Film jest szokujacy – pokazuje, jak chore są obecnie psy rasowe – powodem jest
chow wsobny, krzyżowanie bliskich krewnych. Kolejnym powodem jest fakt, ze psy
z chorobami genetycznymi moga być wystawiane i rozmnażane! Przekazuja tym
samym choroby i ogromne cierpienie kolejnemu pokoleniu. Skladka za
ubezpieczenie zdrowotne dla psa rasowego jest mniej wiecej dwa razy wyzsza niz
dla kundla. Rasa Cavalier king Charles spaniel – polowa psow ma problemy z
sercem, szacuje sie tez, ze 1/3 tych psow ma za mala czaszke, mozg sie nie
miesci, co sprawia psu bol nie do wytrzymania. Niektore psy mozna uratowac
operacja neurologiczna. Co jest najgorsze, te psy zdobywaja medale i sa
dopuszczane do hodowli. Pekinczyk, zwyciezca na crufts, byl po operacji
umozliwiajacej normalne oddychanie – oczywiscie jest ojcem szczeniat, ktore
pewnie tez beda cierpiec. Boksery maja padaczke. Buldogi nie sa w stanie
samodzielnie kopulowac czy rodzic. Owczarki niemieckie, championy z crufts,
chodza, jakby mialy chorobe neurologiczna, bo ich budowa jest nieprawidlowa
(ten opadajacy grzbiet). Labradory maja raka, jamniki – problemy z
kregoslupem. To juz nie sa psy, tylko kaleki. Te kaleki sa rozmnazane, co
wiecej, naiwni ludzie placa za szczeniaki grube pieniadze, nie wiedzac, ze
kilka razy tyle wydadza na weterynarza. Tymczasem wystarczy popatrzec, jak psy
rasowe wygladaly 100 lat temu. Byly normalne i zdrowe, choc oczywiscie
selekcjonowano je pod katem UZYTKOWYM. Wystarczy porownac nawet dzisiejsze
owczarki niemieckie pracujace i wystawowe. Te pracujace wygladaja jak pies,
wystawowe wygladaja jak lamagi. Swoj udzial w obecnej sytuacji maja tez
sedziowie, ktorzy przyznaja oceny doskonaly psom chorym na pierwszy rzut oka.
Jest to szokujace i w zwiazku z tym ja po psa udam sie do schroniska, nie
zamierzam nabijac kabzy ludziom, ktorzy sa okrutni i skazuja psa na zycie w
cierpieniach po to, zeby mial ogon wygiety tak czy inaczej (np. mops)               autor:rikol-forum gazeta

WYBóR SZCZENIęCIA-w zasadzie,cechy rasy aż tak bardzo nie decydują o jego charakterze jak mówią różne żródła/opisują raczej predyspozycje danej rasy do zadań ,które kiedyś wykonywały i dla których były selekcjonowane/;bardziej decyduje  jego wcześniejsza socjalizacja i wychowanie w danym środowisku,charakter  rodziców, oraz kondycja fizyczna.Rasa psa tak różna pod względem wyglądu i temperamentu – to pewne predyspozycje danego psa,tak naprawde psy są tak elastyczne i potrafią się dostosować ,że nie jest to tak bardzo istotne- w Hiszpanii widziałam np:husky’ego pięknie kroczącego z właścicielem po bulwarze tuż po południowej sjeście.W zimowym krajobrazie gór,wydawać by się mogło ,że tylko psy typu górskiego:bernardyn,kaukaz,owczarek podhalański itp mogą  funkcjonować,jednak najbardziej sprawdzone w pracy  są  np.owczarki niemieckie lub labradory.Wcześniejsze charty ,używane do polowań i gonitw,znakomicie sprawdzają się jako psy towarzyszące,spokojne,ciche nie agresywne idealne do mieszkań.Dobrym wskaznikiem tego- jest ,,moda "na pewne rasy.Ostatni krzyk mody-yorki,to przecież teriery-zadziorne i odważne,hałaśliwe,pełne temperamentu,nie podporządkowujące się łatwo nakazom,idywidualiści; pięknie wkomponowały się w krajobraz miejskich aglomeracji,mimo swoich niektórych ,,myśliwskich" cech. Okazało się ,że są  to psy mobilne,łatwo przystosowujące się do zmian i warunków miejskich,bardzo lojalne wobec właściciela,trzymanie  ich w miastach to przyjemność dla ludzi i dla nich samych.W kontaktach  z właścicielami yorków,NIGDY nie spotkałam się ze złym zdaniem na ich temat-ZAWSZE są chwalone jako pojętne,bystre,czyste,mało uciążliwe i przymilne zwierzaki; ,krytycznym okiem spoglądają  na zachowania yorków  za to  właściciele innych ras ,dziwiąjąc się-jak je można kochać..
Szczeniak  powinien być odłączony od suki nie wcześniej niż po ukończeniu  3 miesiąca życia,zbyt wczesne zabranie pieska z gniazda powoduje ,iż nie zdąży się on nauczyć odpowiednich zachowań od matki,oraz  nie nauczy się  i nie nawiąże odpowiednich  relacji między innymi szczeniakami/komunikowanie się psów między sobą/.Czas w stadzie z innymi psami procentuje w przyszłości.Bardzo ważny jest też wczesny i częsty  kontakt szczeniaczka z innymi zwierzakami domowymi :kot,królik,ptak,świnka morska itp,aby w przyszłosci  nie obawiał się ich ,lub nie próbował atakować/szczególnie gdy jest psem z predyspozycjami myśliwskimi/.To wszystko kształtuje jego  charakter; życie z psem który jest tolerancyjny wobec innych zwierząt,nie utrudnia życia  innym,potrafi komunikować się z innymi psami  na  ,,psim" poziomie jest  bardzo istotne.Pies wychowywany od wczesnych dni przez człowieka lub inne zwierzę/np:kot/,przejmuje jego zachowania  i sposób odbierania świata,które  często póżniej  odbiega od normalnych  psich zachowań,potrzebnych w jego  dorosłym  życiu .Dlatego  ważne jest, skąd  szczenię  pochodzi i jakie miało tzw. psie,,dzieciństwo"
BARDZO WAŻNE:
KUPUJĄC SAMI ODBIERAMY PSA-SZCZENIĘ -nigdy z dowozem.Myślę,że nie ma w tym nic złego,ze kierujemy się estetyką i tym czy nam się jakiś pies podoba czy nie-ważne ,żebysmy poznali jego predyspozycje rasowe,wymagania oraz własnie  historię jego okresu szczenięcego.Wtedy napewno będziemy zadowoleni z wyboru pieska.

Pies jest stworzeniem stadnym,rodzinę traktuje jak swoje stado-grupę/sforę/,w której jeden osobnik jest przywódcą.Często z różnych powodów chcemy mieć drugiego psa/sukę:,dla towarzystwa naszego psa,odziedziczony,nieplanowany,znaleziony,który zaskarbił nasze względy,chwilowo pzrebywający u nas w domu itp.Wprowadzenie nowego psa do rodziny ,zawsze wiąże się z ryzykiem ,że pies który był pierwszy nie zaakceptuje nowego przybysza.Najłatwiej asymilują się psy z tego samego gniazda,wychowane przez tą samą matkę/bracia lub siostry/-sa to związki już ustalone,zharmonizowane i klarowne..Następną sytuacją do opanowania jest wprowadzenie szczeniaczka -w zasadzie dorosłe psy nie robią krzywdy młodym psom ,wręcz przejmują rolę wychowawcy ,uczą odpowiednich zachowań;choć i to nie jest regułą.Dorosły,starszy pies/ lub suka/czuje się zagrożony /utarta pozycji w rodzinie/ i na tym tle może dochodzić do konfliktów.Gdy próbujemy wprowadzic do rodziny ,gdzie funkcjonuje już dorosły pies/suka/tez doroslego psa -należy najpierw obserwować zachowania naszego psa ,w jaki sposób reaguje na inne psy w swoim otoczeniu,wizyty innych psów na terenie gdzie pzrebywa nasz pies itp .Nawet w sytuacjach wyglądających na konfliktowe,należy pozwolić psom samym dojść do porozumienia,chyba ,że sytuacje takie powtarzają się zbyt często i są zbyt gwałtowne i niebezpieczne.Płeć psów ,też ma dośc spore znaczenie.Najłatwiej współgrają ze sobą pies i suka,jednak jesli nie chcemy rozmnażać takiej pary,trzeba pomysleć o sterylizacji lub kastracji jednego z nich.Dwa samce/pies i pies/też po pewnym czasie ustalą między sobą odpowiednie relacje;chyba ,ze jeden z nich jest osobnikiem całkowicie aspołecznym ,lub cierpiącym na brak socjalizacji i nadmierną agresję wobec innych zwierząt.Najtrudnej według moich obserwacji,przystosować dwie suki w podobnym wieku ,o podobnych cechach i silnym charakterze.Dlatego zalecam różnice w wieku,ale podobne garbaryty jeśli chodzi o cechy fizyczne.Z czasem oba osobniki/psy i suki/dojdą do porozumienia,ustalą między sobą status w rodzinie ,bez pomocy człowieka.Uszanujmy to i przyjmijmy te zasady,nie burząc nici porozumienia między nimi,nawet gdyby z naszej ludzkiej perspektywy wydawałyby się niesprawiedliwe,niezrozumiałe i krzywdzące dla jednego z nich.