wzruszająca historia adoptowanego amstaffa Pepe,opisana przez właścicielkę-Kamillę Relis(fot)

Miałem swojego człowieka, karmił mnie, pozwalał spać na kanapie, był
moim przyjacielem. Czas mijał, a ja byłem przekonany, że będzie tak już
zawsze. Nie było jednak. Nie wiem co się stało, jedyne co pamiętam to,
że przerzucili mnie przez wysoki płot, a potem był już tylko ból.
Znalazłem się w miejscu pełnym krat. Ludzie niby byli przyjaźni, ale
wszędzie było pełno innych psów, a ja nie lubię innych.
Wsadzili mnie do klatki, całe dnie spędzałem siedząc na budzie uwięziony na maleńkiej przestrzeni. Moja  radość
powoli gasła, całymi dniami rozmyślałem gdzie są moi ludzie i co
takiego zrobiłem, że mnie nie chcą. Ci nowi ludzi nazywają mnie Żabą,
podobno od tego jak układam nogi jak leżę. Siedziałem tam bardzo długo,
nie było spacerów, każdy dzień był taki sam. Czasami przychodzili jacyś
obcy, ale stojąc przede mną wszyscy mówią coś o agresji, wielkim pysku i
krwiożerczych zębach, szkoda, że nie wiedzą, że wyłamałem sobie dwa
kły. Nie lubię jak przychodzą mnie oglądać. Chowam się wtedy w najdalszy
kąt i głośno szczekam, żeby sobie poszli. Pewnego dnia przyszła ona i
nie bała się mojego groźnego szczekania. Stała tak i stała, podskakiwała
z radości, wołała mnie do siebie. Nie wypowiedziała magicznych słów „
agresja” ani „ zabójca”, mówiła za to coś o pięknym i słodkim brudasie,
czy chodziło jej o mnie? Stałem i głośno na nią szczekałem, czekając aż
się znudzi i sobie pójdzie. Mówiła, że szczekam bardzo smutno jak stary
pies, a ja mam dopiero 7 lat… do starości jeszcze daleko! Podszedłem
trochę do przodu, ona mówiła do mnie jakby wiedziała, że ją rozumiem.
Mówiła o tym, że mam się nie bać, że nic mi nie zrobi, że się chyba
zakochała. Miłość za kratami? Nie sądzę. Podszedłem w końcu do krat. Ona
od razu wsadziła rękę i zaczęła mnie po grzbiecie. Jakie to było miłe! Nadstawiłem się, żeby było jej
wygodniej i westchnąłem z zadowoleniem. Powiedziała, że mam się nie
martwić, że ona wróci, że jeszcze nie wie jak to zrobi, ale na pewno mi
pomoże. Uwierzyłem jej i czekałam cierpliwie na kolejny dzień.
Następnego dnia rano człowiek, który zazwyczaj mnie karmił zabrał mnie
zza krat prosto do niej. Dostałem nową smycz i obrożę. Wyszliśmy ze
schroniska. Jak tam pachniało! A ja nie chodziłem na smyczy tyle czasu,
że chciałem być wszędzie!!! Moja nowa Pani ma na imię Kamila i całą
drogę prosiła mnie, żebym przestał tak ciągnąć, bo wyrwę jej rękę. Ale
jak można się opanować kiedy w końcu wyszedłem zza krat do prawdziwego
świata? Widziałem przerażenie w jej oczach kiedy nieprzerwanie
galopowaliśmy przez miasto do mojego nowego domu. W domu czekały na mnie
piękne pełne miski, pod stołem w kuchni znalazłem dla siebie posłanie.
Padłem wyczerpany po miejskiej przeprawie. Niestety nie był to koniec
atrakcji na dziś. Moja Pani mówiła, że jestem brudasem ( może troszkę
się zakurzyłem, ale bez przesady…), chciała, żebym poszedł do łazienki,
ale ja nie lubię tych pomieszczeń pełnych dziwnych sprzętów. Nie
zmuszała mnie do tego, pewnie się bała, że ją ugryzę. W końcu stałem na
balkonie szorowany gąbką i specjalnym szamponem. Fuj! Potem trzeba było
mnie jakoś nazwać. Kiedyś miałem imię niestety nie mogłem przekazać
mojej nowej pani jak ono brzmiało. Wołała więc do mnie różne dziwne
słowa ( Kufel!- czy ja wyglądam jak szklanka? Killer!- chyba prędzej
kilerów dwóch…) Nie było końca tego wymyślania, trzeba jej przyznać, że
ma dziewczyna wyobraźnię. W końcu zaczęła coś opowiadać o śwince Pepie,
kreskówce dla ludzkich szczeniaków. To było to! Ale nie mogłem zostać  Pepą, wiec zostałem Pepem. Pepe tak mam od tej pory na imię. Bywam też biała parówą, ale to taki nasz żarcik.
Nadchodziła pierwsza noc w nowym miejscu. Ja byłem wykończony, a pani bała się o
zastępy butów stojących w korytarzu. Helloł! Ja jadam karmę, nie buty!
One są niesmaczne! Ale ona miała jakieś słabe informacje i myślała, że
jej te buty zjem. Jaka była szczęśliwa od rana kiedy patrzyłem jednym
okiem jak wkracza do kuchni! Tak zaczęło się nasze wspólne życie.
Nie ciągnę już  na smyczy. Pani znalazła coś co zakłada mi
na pysk i nazywa kantarem. Jak ciągnę mając to na pysku podpięte do
smyczy to wykrzywia mi się całą głowa. Jak wykrzywi mi się głowa nic nie
widzę, więc nie ciągnę. Chodzimy na długie spacery, chodzimy na roli (
od domu ciągnę ja, od domu ciągnie mnie pani, bo jak na staruszka
przystało szybko się męczę). Pani mówi, że jestem też dogoterapeutą. Nie
wiem co to znaczy bo ja tylko leżę i daję się głaskać siostrzenicy
mojej pani kiedy ona ma rehabilitację. Potem to ludzkie szczenie wsiada
mi na grzbiet i każe się wozić, albo kładziemy się razem na podłodze i
oglądamy czarny obraz który wisi na ścianie i wydaje odgłosy. Jestem też
podróżnikiem. Często jeżdżę pociągami i samochodem. Bardzo lubię jedno i
drugie. Bardzo lubię jeździć do domu mamy mojej pani. Jest tam fajna
suczka spanielka, straszna despotka. Przegania mnie po kątach i nie
pozwala wchodzić do kuchni. Uciekam jej z drogi, pozwalam nawet
opróżniać moją miskę z karmą. Ah, kobiety.Pani mówi, że jestem niezdarą,
ale do mnie po prostu zawsze się coś przyplątuje. Najprzyjemniej jest
jak wracam ze spaceru do domu, kładę się obok pani, ona drapie mnie i
głaszczę a ja śpię leżąc na plecach cały wygięty. Pani mówi, że jestem
uroczy i grzeczny, ja przez skromność nie zaprzeczę. Bardzo lubię innych
ludzi, oni są tacy mili kiedy nakłaniam ich do drapania mnie i
głaskania. Umiem nawet zrobić parę sztuczek, ale nie ma nic za darmo.
Ciacho w ręku musi być, żebym wiedział po co siadam i podaję łapę. Jako
zabawki używam kamieni, bardzo lubię cegły, niedługo od tego pozbędę się
wszystkich zębów, ale warto dla tego smaku i zapachu!

Z każdego psa można zrobić mordercę, nie każdego można socjalizować. Z
Pepe się udało. Jest ulubieńcem całej rodziny, kocha szczerze całym
swoim psim sercem i swoim zachowaniem odwdzięcza się za całe dobro,
które otrzymał. Nadal miewa senne koszmary, ale na całe szczęście zawsze
jest obok niego ktoś kto uparcie go wtedy budzi 🙂